De verdwenen meisjes uit Parijs


Recensie De verdwenen meisjes uit Parijs door Jolanda Kalkman:
New York 1946
Grace Healey moest zich haasten, want ze was al te laat voor haar werk. Wanneer ze de kruising met Forty-Third nadert, ziet ze dat de straat is afgezet. Het lijkt alsof er een auto-ongeluk heeft plaatsgevonden. De agent die ze aanspreekt, vertelt haar dat er een vrouw is aangereden en is overleden. Grace’s maag draait zich om. Tom, haar verloofde, was ook plotseling overleden. De jeep waarin hij reed om haar in New York te ontmoeten, was gekanteld. Nu ze niet door de straat naar haar werk kon lopen, moest ze door Grand Central. De plek waarvan ze had gezworen er nooit meer te zullen komen. Maar ze had geen keus.
Het station zag er hetzelfde uit als toen. “Loop er gewoon doorheen”, zei ze tegen zichzelf. Dit had ze ook gedaan, wanneer ze niet over een verlaten koffer was gestruikeld. Een koffer zoals zo vele, onbeheerd achter gelaten onder een bank. Op de koffer stond slechts één woord: Trigg. Er was iets aan die koffer. En toen opeens, uit pure nieuwsgierigheid, opende ze de koffer. De inhoud bleek van een dame te zijn, niks ongewoons. Totdat ze haar vinger aan iets scherps sneed. Het bleek een enveloppe met foto’s te zijn. Het voelde intiem en verkeerd om de foto’s te houden. Grace wilde ze wegstoppen en vergeten wat ze had gezien, maar de donkere ogen van het meisje op de bovenste foto intrigeerden haar. Wie was ze?

Londen 1943
Eleanor durfde het nauwelijks tegen haar baas te zeggen. Maar nu er opnieuw twee spionnen waren opgepakt, wist ze dat ze het moest voorstellen: “Stuur vrouwen.” De vrouwen zouden hetzelfde werk als de mannen kunnen doen, alleen zouden ze minder opvallen. Ze kon het nauwelijks bevatten dat de Baas haar voorstel serieus wilde proberen. Zij, Eleanor Trigg, kreeg zelfs de leiding over de vrouwenafdeling. De vrouwen zouden op dezelfde manier als de mannen worden gerekruteerd en opgeleid. De Baas had slechts één vereiste, ze mocht alleen aan hem rapporteren.
Zo kwam het dat Marie, een alleenstaande moeder, in 1944 door Eleanor gerekruteerd werd. In Schotland werd ze door de SOE (Special Operations Executive) opgeleid tot spion. Hier leerde ze Josie kennen. De twee vrouwen werden dierbare vriendinnen. Tot de dag waarop Josie uitgezonden werd. Het zou niet heel lang meer duren voordat ook Marie ingezet zou gaan worden als spion. Ze zou als radiotelegrafiste bij het netwerk van Vesper ingezet gaan worden, een van de belangrijkste netwerken die betrokken was bij agressieve sabotage-campagnes.

De verdwenen meisjes uit Parijs is een prachtige oorlogsroman die gaat over vriendschap, moed en verraad.

Pam Jenoff heeft ervoor gekozen om dit verhaal vanuit twee tijden te vertellen. Zo lees je de verhaallijn van Grace, net na de oorlog en die van Eleanor en de meisjes tijdens de oorlog. Beide verhaallijnen zijn even interessant en ze maken je benieuwd naar hoe het totale verhaal in elkaar zit. Juist door de afwisseling blijft de vaart erin zitten en wil je door blijven lezen.

Wat ik ook bijzonder vond, was de keuze om de tweede verhaallijn net na de oorlog te laten plaats vinden en niet vele jaren later.
Ook het onderwerp, vrouwelijke spionnen die gecodeerde berichten verzenden, is een interessante keuze omdat dit niet vaak uitgebreid in oorlogsromans besproken wordt. Ze schrijft uitgebreid over de opleiding die de vrouwen moeten volgen en op welke wijze gecodeerde berichten verzonden werden. Na het lezen van deze roman weet je dan ook alles over transmissies, codeersleutels, fingerprints en identiteitscontroles. Ook realiseer je je dat het niet alleen belangrijk was om te weten hoe je de zender moest bedienen, maar dat het net zo belangrijk was hoe je hem moest repareren en opbouwen.

Opvallend aan de schrijfstijl van Pam Jenoff is de eenvoudige en laagdrempelige manier van schrijven. Hierdoor vlieg je door het boek heen, ondanks dat het boek ruim 400 bladzijden telt. Hierdoor is het boek voor vele lezers toegankelijk.

Ook schrijft Jenoff kleurrijk en beeldend, waardoor je het verhaal als een film zo voor je kunt zien.
Toch miste ik het kippenvelmoment en bleef de brok in mijn keel achterwege. Dit vond ik heel jammer, want ik had wel verwacht dat dit in het boek naar voren zou komen.
Juist omdat in de noot van de auteur te lezen is dat Pam Jenoff zelf zo geraakt was van de vrouwen die voor de SOE hadden gewerkt en nooit meer thuis zijn gekomen.
De gruwelijkheden die tijdens de oorlog hebben plaatsgevonden werden wel aangetipt, maar er werd niet diep op ingegaan. Opvallend vond ik dan wel weer dat de menstruatie van Marie, die in de trein tijdens de deportatie plotseling doorbrak, vermeld werd. Dit is ook iets waar meestal niet over gepraat wordt, terwijl vrouwen wel bleven menstrueren (totdat het lichaam zo verzwakt was dat ook de menstruatie achterwege bleef). Ik heb me altijd afgevraagd hoe vrouwen in zulke situaties daarmee omgaan.

Maar ondanks het gemis van het kippenvelmoment heb ik wel genoten van het boek en kan ik het zeker aanraden om het te gaan lezen. Daarom geef ik graag 4 sterren aan dit boek.

★★★★
Titel: De verdwenen meisjes uit Parijs | Leesfragment | Auteur: Pam Jenoff | Karakter Uitgevers  | Categorie: Oorlogsroman | Verkrijgbaar als: paperback en  E-book | 384 pagina’s | ISBN13: 9789045217369 | Verkrijgbaar sinds: 22-10- 2019 | Recensent: Jolanda Kalkman | Datum recensie: 26-12-2019 | Prijs: €21,50 -E-book: €9,99 | Bestellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.