De verdwenen brieven van Ester Durrant


Recensie De verdwenen brieven van Ester Durrant door Jolanda Kalkman:
Little Embers, 1951
De man van Esther Durrant, John, weet het zeker, dit uitstapje zal haar goed doen. Maar zelf had ze er totaal geen behoefte aan. Na de dood van haar zoontje had ze eigenlijk helemaal nergens zin meer in. Ze begreep dan ook niet waarom John haar per se mee wilde nemen naar een verlaten eiland, terwijl Teddy bij de kinderjuf achter moest blijven. Na een lange en vermoeiende reis kwamen ze eindelijk aan op Little Embers. Maar het zag er niet echt uit als een mooi vakantie-eiland. John weet haar gerust te stellen. “Maak je geen zorgen, schat. We zijn hier om een oude vriend van mij op te zoeken.” Esther heeft helemaal geen behoefte aan nieuwe contacten te maken. Wanneer ze dokter Creswell ontmoet, is het zijn stem die Esthers aandacht trekt. Maar er was nog iets, de verstandhouding tussen John en de dokter ergerde haar. Uiteraard zei ze hier niks over. Totdat ze de volgende ochtend wakker wordt, vastgebonden in een dwangbuis en ze er ook nog eens achter komt dat John het eiland al heeft verlaten.

2018
Rachel heeft al veel van de wereld gezien. Ze was inmiddels al 35 jaar, maar in al die jaren was ze de ware nog steeds niet tegengekomen om zich te settelen. Heel erg vond ze dit niet, ze was immers niets anders gewend. Al vanaf haar twaalfde was ze erg vaak verhuisd. Op haar vijftiende had ze geleerd hoe ze een bootje moest besturen en waar ze de dikste oesters kon vinden. Hier heeft ze haar beroep van gemaakt. Want als onderzoeker onderzocht ze de venusschelp. Dat ze haar ouders in Australië achter moest laten om in de wateren rondom St. Mary’s onderzoek te doen, was voor haar geen probleem. Maar dan maakt ze een cruciale fout door de zee op te gaan, zonder vooraf de weersvoorspellingen te bekijken.

In De verdwenen brieven van Ester Durrant lees je afwisselend over het verleden van Esther en het heden van Rachel. Daarnaast is er nog een derde verhaallijn, die van Eve die voor haar grootmoeder zorgt, nadat ze haar heup had gebroken. Eve helpt daarnaast ook haar grootmoeder met het opschrijven van haar autobiografie. Deze verhaallijn is wel heel belangrijk voor het totale verhaal, maar heeft vooral tegen het einde een belangrijke rol.

Het boek is zo geschreven dat je vanaf het begin wilt weten wat er zich op Little Embers allemaal heeft afgespeeld. Doordat er verschillende verhaallijnen zijn, heb je af en toe wel een vermoeden welke richting het op zal gaan. Toch blijven er tot aan het einde onbeantwoorde vragen open, die pas dan duidelijk worden. Hierdoor blijf je geboeid doorlezen.

Kaythe Nunn heeft een vlotte schrijfstijl. Wanneer je van romantiek houdt, moet je dit boek zeker gaan lezen. De inhoud bevat heel veel romantiek waarover Rachel alleen maar kan dromen. Zonder dat het zoetsappig is. De hoofdstukken zijn kort, hierdoor schakel je moeiteloos heen en weer in de tijd.

De inspiratie voor het schrijven van dit boek heeft Kaythe Nunn geput uit de informatie die bekend was rondom haar eigen overgrootmoeder. Zij werd opgesloten in een inrichting in Engeland met een postnatale depressie. Iets waar de familie uit schaamte bijna nooit over sprak. Nu, ruim 65 jaar later, zijn er gelukkig heel andere behandelmethodes. Het is Kaythe Nunn goed gelukt om te laten zien hoe heel anders er rondom 1950 werd gedacht over geestesziekte, verhoudingen en homoseksualiteit. Ik vond dat ze dit heel knap heeft weten te verwoorden in deze roman.

Ik heb van het begin tot het eind genoten van het boek. Juist het verhaal rondom Leah, een kluizenaar en schilderes die in afzondering op Little Emberts leeft, maakte dat ik tot aan het eind wilde weten wat haar rol was binnen het geheel.
Juist omdat sommige stukken in het verhaal een tikkeltje voorspelbaar waren, was het juist haar verhaallijn die mij wist te verrassen.

Wat ik ook bijzonder vond, is dat je als lezer het resultaat van Eve’s autobiografie aan het lezen bent, zonder dat je je dit in eerste instantie realiseert. Kaythe Nunn heeft wat dat betreft echt aan alles gedacht en ervoor gezorgd dat alle draadjes uiteindelijk met elkaar verbonden zijn. Dit in combinatie met de heerlijke romantiek, zorgt er wat mij betreft voor, dat De verdwenen brieven van Esther Durrant een goed geslaagd boek is dat ik graag wil waarderen met 4 sterren.

★★★★
Titel: De verdwenen brieven van Esther Durrant | Oorspronkelijke titel: The Forgotten Letters of Esther Durrant | Auteur: Kayte Nunn | Vertaald door: Marga Blankestijn | Uitgeverij: The House of Books | Categorie: romans | Verkrijgbaar als: paperback, e-book en luisterboek | 368 pagina’s | ISBN13: 9789044357370 | Verkrijgbaar sinds: mei 2020 | Recensent: Jolanda Kalkman | Datum recensie: 25-12-2020 | Prijs paperback: €21.99, e- book: €9,99, luisterboek: €12,99 | Bestellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.