De verdwenen brieven van Esther Durrant


Recensie De verdwenen brieven van Esther Durrant door Antoinette van Steeg:
Wat een prachtige cover! Dit was mijn eerste indruk van De verdwenen brieven van Esther Durrant. Toen ik de achterflap las en zag dat het verhaal zich zou afspelen in twee tijdlijnen, namelijk 1951 en 2018, was mijn nieuwsgierigheid compleet. Ik vind boeken met twee tijdlijnen vaak mooie en interessante boeken door de wisselingen in het verhaal.

Het verhaal begint wanneer Esther Durrant met haar man naar een afgelegen eiland op vakantie gaat. Echter, haar man blijkt haar naar een vriend te brengen, die op het eiland een inrichting voor geestelijk zieken leidt. Esther is de eerste vrouwelijke patiënt. Na het overlijden van hun tweede zoontje heeft Esther het moeilijk. Wanneer Esther bijkomt uit haar sedatie, blijkt haar man naar huis te zijn en ontdekt ze dat ze gevangen zit op het eiland. Langzaamaan went ze aan het dagelijks leven en de andere patiënten. Haar dagelijkse gesprekken met de therapeut zijn in het begin onprettig, maar uiteindelijk kijkt ze ernaar uit. Wat eerst een ramp leek om hier te verblijven, zorgt bij Esther in de loop van de tijd juist voor een toevluchtsoord. Ze voelt zich steeds meer thuis op het eiland en er bloeit zelfs een liefde op. Van haar man hoort ze weinig en ze mist hun eerste zoontje enorm. Zal Esther ooit nog terugkeren naar haar gezin?

In het heden, 2018, maken we kennis met zeewetenschapper Rachel Parker, die een onderzoek start op de Scily-eilanden. Echt thuis voelt ze zich nergens en ze geniet van haar werk. Wanneer ze op een dag schipbreuk lijdt, komt ze op een verlaten huis bij Leah terecht, een kunstenares met een verleden. Wat is Leah overkomen? Hier ontdekt Rachel brieven die geschreven zijn aan Esther. Welke geheimen kent dit huis? Naast Rachel maken we ook kennis met Eve. Ze woont in Londen en verzorgt haar oude oma. Haar oma wil graag een boek schrijven over haar leven. Welke geheimen heeft de oma van Eve?

Afwisselend lezen we de verhalen over deze drie vrouwen en uiteindelijk komt het boek tot een prachtig einde. Wat hebben deze drie vrouwen met elkaar te maken? Wie heeft de brieven naar Esther geschreven en waarom heeft ze deze nooit ontvangen?

Kayte Nunn heeft een vlotte schrijfstijl en verdeelt het boek goed over de tijdsperiodes en de vrouwen. Het houdt het verhaal op gang en zorgt ervoor dat de lezer bij het boek betrokken blijft. Toch kent het boek niet de diepgang die ik gewend ben van dit soort boeken. Het boek is vrij voorspelbaar en kabbelt wat voort. Het is een boek dat weinig verrassingen kent, maar door de prettige en niet al te moeilijke schrijfstijl lekker wegleest.

De auteur heeft De verdwenen brieven van Esther Durrant geschreven vanuit een aantal fragmenten die haar oma Phoebe haar vertelde. Phoebe is in het verleden opgenomen geweest in een inrichting, begin twintigste eeuw, na een postnatale depressie. Knap hoe ze dit tot een verhaal heeft weten te verweven, dat vrij geloofwaardig geschreven is. Het zet de lezer aan tot nadenken hoe het destijds geweest kan zijn om opgenomen te worden in een inrichting.
3.5 sterren

★★★
Titel: De verdwenen brieven van Esther Durrant | Leesfragment | Auteur: Kayte Nunn| Uitgeverij: The House of Books | Categorie: historische roman | Verkrijgbaar als paperback en e-book | 368 pagina’s | ISBN13: 9789044357370 | Verkrijgbaar sinds: 06-05-20 | Recensent: Antoinette van Steeg | Datum recensie: 15-06-2020 | Prijs: € 21.99 ( e-book € 9.99) | Bestellen