Aria


Recensie Aria door Jolanda Kalkman:

Iran-Teheran Zuid – 1953
Mehri’s baby is geboren. Een meisje met haar dat roodbruin glansde in het licht en blauwe ogen. En om dat laatste is ze vervloekt, net als haar moeder. Haar vader zal haar doden.

Mehri weet dit en daarom zit er niks anders op dan de baby mee te nemen naar Teheran Noord, daar waar de rijken wonen. Maar zo laat zijn er geen mensen meer op straat. Daarom kan ze niet anders dan haar baby achterlaten, in een steegje naast een moerbeiboom, waar het stonk naar afval.

Behrouz, nu 33 jaar en chauffeur voor het leger, kwam die avond door de straten van Teheran gelopen. Dit pad had hij al zo vaak gelopen. Maar deze keer zou zijn terugreis anders zijn. Want daar bij het steegje bij de moerbeibomen hoorde hij een geluid. Eerst denkt hij dat het van wilde honden afkomstig is. Maar dan komt hij erachter dat het geluid van een baby komt. Een baby van nog geen drie dagen oud. Behrouz bedenkt zich geen moment en neemt de baby mee naar zijn huis. Maar Zahra, zijn vrouw, is niet blij met de komst van de baby. Ze zou nooit van haar houden. Het is dan ook Behrouz, die zich ontfermt over het meisje en voor haar zorgt alsof ze zijn eigen dochter is.
Hij geeft haar de naam Aria:

“naar alle pijn en alle liefde van de wereld. Dan zal het zijn alsof je nooit in de steek bent gelaten. En open je je mond om te praten dan zal de hele wereld weten wie je bent.” -Blz. 25.

Aria is een schitterende roman, geschreven door Nazanine Hozar, die afspeelt in Teheran, Iran in de jaren 1958 – 1981. Het verhaal neemt je mee naar het hart van de Iraanse Revolutie. Deze revolutie vond in twee fasen plaats. In de eerste fase werd de sjah verdreven door een alliantie van liberale, linkse en religieuze groeperingen. In de tweede fase, de islamitische revolutie genoemd, greep Khomeini de macht. Het boek geeft goed weer aan hoeveel onrust en geweld de bevolking werd (en wordt) blootgesteld. Want eigenlijk is er tot op heden nog niet veel veranderd.

In het leven van Aria spelen 3 vrouwen een belangrijke rol. Zo is er Mehri, haar biologische moeder. In het begin speelt ze geen rol in haar leven. Maar dieper in het boek zul je lezen hoe belangrijk ze is in het leven van Aria en hoe haar geheimen zowel een zegen als een vloek voor Aria zullen zijn.

“Voor het raam waren zes gele kanaries aan het zingen. Mehri keek naar ze vanuit de woonkamer. Zwijgend gaf ze elke kanarie een naam, een voor zichzelf, en een voor elk van haar dochters – zelfs voor Gohar, die doodziek was, en zelfs voor de dochter die ze lang geleden in een steegje met moerbeibomen voor dood had achtergelaten.” -Blz. 390.

Zahra is de vrouw die Aria als haar moeder ziet, omdat ze in haar huis haar jonge jaren doorbrengt. Zahra haat haar. Daarom zal ze het niet laten om Aria te mishandelen en te verwaarlozen. Ze sloeg haar in het gezicht, soms tot bloedens aan toe , trok haar aan haar haren en sloot haar buiten op het balkon op.

“Heb je goed naar die ogen gekeken? Ze zijn blauw. Ik zweer bij imam Hoessein dat je een blauwogige duivel hebt meegenomen naar mijn huis.” -Blz. 24.

En dan is er nog Fereshteh, een rijke weduwe die zich over Aria ontfermt en haar uit de handen van Zahra weet te redden. Haar zoon, Ali, was met drie maanden gestorven. Een verdriet waar ze nooit overheen was gekomen. Aria voelt zich op haar gemak bij Fereshteh, maar worstelt hoe ze haar aan moet spreken. Aria is bang dat Zahra kwaad wordt wanneer ze Fereshteh moeder noemt.
“Misschien kunnen we afspreken dat we een woord gebruiken terwijl we het andere bedoelen, maar dat blijft onder ons.” “misschien kan ik u mana noemen?” Blz. 177.

Zo vindt Aria in Fereshteh een nieuw moederfiguur. Een vrouw die tot aan het eind een belangrijke rol in haar leven zal spelen.

Aria heeft mij ontroerd. Ik vond het werkelijk een prachtige roman. Het leven zoals Aria het geleefd heeft, is mij niet in de koude kleren gaan zitten. Soms zat ik vol afschuw te lezen, dan weer was ik zo diep onder de indruk dat het mij een brok in mijn keel bezorgde. Vooral op het einde, waarin het schrijf- en daarmee ook het leestempo behoorlijk omhoog ging, omdat de gebeurtenissen elkaar in een rap tempo opvolgden, kon ik moeilijk stoppen met lezen.

Nazanine Hozar heeft een prettige schrijfstijl. Hierdoor leest het boek vlot door, ondanks dat je er soms echt je aandacht bij moet houden. Wanneer je weinig over de Iraanse revolutie weet, weet je soms niet helemaal wat er nu precies gebeurt op welk moment en wat de verhoudingen onderling zijn. Google is dan wel fijn wanneer je er iets meer over wilt weten. Misschien was het handig geweest wanneer er achterin een duidelijk overzicht van de geschiedenis was opgenomen met daarin de uitleg van enkele benamingen en de namen van de leiders en hun rol.

Aria is het debuut van Nazanine Hozar. Ze legt met dit boek de lat direct heel hoog! Het is natuurlijk al heel knap wanneer je boek wereldwijd in meer dan 15 landen uitkomt. Ik verwacht dat we in de toekomst nog veel meer over deze schrijver gaan horen. Ik kijk erg uit naar haar volgende boek.
Aria verdient van mij in elk geval 5 sterren.

★★★★★
Titel: Aria | Leesfragment | Auteur: Nazanine Hozar | Uitgeverij Cargo | Categorie: roman | Verkrijgbaar als: Paperback, e-book| 432 pagina’s | ISBN13: 9789403181202 | Verkrijgbaar sinds: februari 2020 | Recensent: Jolanda Kalkman | Datum recensie: 06-04-2020| Prijs: €19,99 -e-book: €9,99 | Bestellen