De jaagster


Recensie De jaagster door Jolanda Kalkman:
In de herfst van 1945 gebeurt er iets verschrikkelijks in Altaussee, Oostenrijk: zes schoten, zes kogels en zes lichamen die in het donkere meer vallen. De jaagster heeft ze mee naar haar huis genomen, ze te eten gegeven en daarna met een glimlach mee naar buiten genomen om ze een voor een te vermoorden…kinderen…

In april 1946, Selkie Lake, is Dan McBide, de vader van Jordan en eigenaar van een antiekwinkeltje, verliefd geworden op Anneliese Weber. Ze is in de oorlog haar man verloren en is nu samen met haar dochtertje Ruth naar Boston gekomen om een nieuw leven op te bouwen.
Jordan is blij voor haar vader. Ze wist dat hij een vrouw in zijn leven nodig had, iemand om op te steunen. En misschien wel iemand die hem op andere gedachten kon brengen. Jordan wilde niets liever dan studeren en een beroepsfotografe worden. Maar haar vader dacht daar heel anders over.
Anneliese was aardig en Jordan was dol op de kleine Ruth. Maar toch was er iets wat haar angstig maakte. In haar eigen donkere kamer, de plek waar ze het liefst was, ontwikkelde ze de foto’s die ze met haar Leice had gemaakt. Maar het was die ene foto die Jordan van Anneliese had gemaakt, waarop haar gezicht anders was. Een blik die Jordan verontrustte…”wreed.”

In Duitsland was Ian Graham Bridge Oorlogscorrespondent, op zoek naar oorlogsmisdadigers. Samen met Tony zijn partner waren ze op zoek naar de monsters die zonder hen hun straf zouden ontlopen. Maar er was één vrouw in het bijzonder naar wie hij op zoek was, die Jägerin, de jaagster.
Er is slecht één aanknopingspunt en één ooggetuige, Nina, een Poolse vrouw die de Jägerin heeft overleefd.

Nina Borisovna is nergens bang voor. Ze woonde met haar vader en broers en zussen aan het Baikalmeer in Siberië. Het was haar vader die haar leerde jagen, maar ook haar vader die haar alle hoeken van de hut liet zien, wanneer hij te veel wodka had gedronken. “Ik zou je terug moeten geven aan het meer”, riep hij regelmatig. Volgens haar vader kroop er het bloed door haar aderen van de rusalka, een meerheks die aan wal komt om mannen de dood in te lokken! Op een dag staan Nina en haar vader bij het meer, wanneer haar vader plotseling zegt: “De oude man (bijnaam voor het meer) wil je terug”. Het volgende moment duwt hij haar hoofd in het ijskoude water. Maar Nina weet te ontsnappen en weet vanaf dan twee dingen: ze is alleen bang om te verdrinken en ze wil de lucht in!

De jaagster is een echte oorlogsroman, maar het grootste deel van het verhaal vindt plaats na de oorlog. Ik vind het een bijzondere keuze om een oorlogsroman te schrijven die begint in 1946. Maar zeker een goede keuze.

Het boek is verdeeld in drie delen. In elk nieuw deel maakt het verhaal een stap vooruit in de tijd. Gelukkig is hiervoor gekozen, want anders was het boek misschien wel eens zo dik geworden!

Afwissend lees je vanuit Jordan, Ian en Nina. Doordat hun levens zich in verschillende landen en tijden hebben afgespeeld, komt de hele geschiedenis van deze drie personen aan bod. Langzaam zie je hun levens samensmelten (waarbij dat van Ian en Nina wel sneller gaat).

Het leven van Nina zou ik graag extra willen belichten.
Nina wil maar één ding, vliegenier worden! Ze doet er alles voor om die droom werkelijkheid te maken. Rondom het verhaal van haar leven lees je over het leven van de Russische piloten, de vrouwen van het 46e garderegiment nachtbommenwerpers. Deze vrouwen voerden het hele jaar door tussen de vijf en achttien bombardementen per nacht uit. “Nachthexen” werden ze genoemd.
Doordat er niet heel vaak zo uitgebreid over dit onderwerp geschreven wordt, maakt dat de inhoud van De jaagster anders is dan in andere oorlogsromans. Dat maakt dit boek extra interessant om te lezen. Omdat het je mee laat leven met de “sestra’s”, die er alles aan doen om ervoor te zorgen dat hun vliegtuig veilig terug komt aan de grond.

Het boek begint met een ijzersterke proloog. De afschuwelijke moorden maken dat de rillingen over je rug lopen. Het boek telt ruim 500 bladzijden, maar toch is het verhaal nergens saai en leest het heel vlot. Het enige wat ik af en toe miste, was een klein beetje spanning die wel in de proloog te vinden is en pas tegen het einde van deel 2 terugkomt. Maar dit is dan ook het enige minpuntje aan het boek.

Mooi vind ik de noot van de auteur, waarin te lezen is op welke feiten het verhaal gebaseerd is. Het verhaal van “de Jägerin” zal ik niet snel vergeten, zeker niet wanneer ik mij realiseer dat er ooit een vrouw heeft geleefd, Erna Petri, die daadwerkelijk zes ontsnapte Joodse kinderen vermoordde, nadat ze hun eerst te eten had gegeven. Daarom waardeer ik het boek op 4 en een halve ster.

Tot slot zou ik willen afsluiten met het mooiste stukje uit het boek dat te vinden is op bladzijde 395, zo mooi dat ik zelfs (tegen al mijn principes in) een ezelsoor op de bladzijde heb gemaakt, zodat ik het stukje gemakkelijk kan terugvinden en kan herlezen:

Ian: “Ruth is een lief kind. Door dat soort kinderen moet ik altijd aan de toekomst denken.”
“Ze is geboren tijdens de laatste oorlog, en godzijdank is ze er beter afgekomen dan die arme kinderen die Lorelei Vogt heeft doodgeschoten bij het meer. Zij leeft nog en kan muziek maken en groot en gezond worden. Andere kinderen die rond dezelfde tijd zijn geboren zullen later nieuwe oorlogen maken. Zo zit de mens nu eenmaal in elkaar, maar Ruth is anders. Zij gaat muziek maken. Dat is tenminste al iets positiefs. Een nieuwe generatie opbouwen is net zoiets als een muur metselen: één geschikte baksteen tegelijk, één lief kind tegelijk. Als je maar genoeg goede bakstenen hebt, krijg je een stevige muur. Met genoeg lieve kinderen krijg je geen generatie die een nieuwe wereldoorlog ontketent.”

★★★★
Titel: De jaagster  | Leesfragment | Auteur: Kate Quinn | Uitgeverij: HarperCollins | Categorie: Oorlogsromans, Tweede-Wereldoorlog | Verkrijgbaar als: paperback en e-book | 512 pagina’s | ISBN13: 9789402703429 | Verkrijgbaar sinds: 20-08-2019 | Recensent: Jolanda Kalkman | Datum recensie: 15-10-2020 | Prijs: €20,99 (E-book €6,99) | Bestellen