Ik spoor niet


Recensie Ik spoor niet door Antoinette van Steeg:
Louisa Weijenbergh heeft met Ik spoor niet een persoonlijk boekje geschreven waarbij ze niet schroomt om juist ook naar zichzelf te kijken. Het boekje kent maar 84 bladzijden en is van een vrij klein formaat. Juist dit geeft het boek een bepaalde fragiliteit. Louisa is moeder en een cocaïneverslaafde. Hoe combineer je dit samen? Hoe is het om verslaafd te zijn?

Zodra ik het boekje opensloeg, las ik direct een pakkend gedichtje dat eindigt met de zin ‘ik ben klaar’. In welke relatie zou dit gedicht staan tot de inhoud van het boek?

Het boekje is opgedeeld in twee delen, te weten Pijn van verslaving en Hoop en wanhoop. In het eerste deel wordt een groot deel ook besteed aan familie. Afsluitend kent het boek nog een extra deel dat Louisa Ik spoor niet extra heeft genoemd. Hier lezen we nog een aantal pakkende gedichten en een korte blik op een reis.

Ik wilde het boekje in één keer lezen, maar kwam al snel tot de ontdekking dat ik dan de essentie misschien wel zou missen. Louisa heeft het boekje namelijk afgewisseld tussen verhalen en gedichten. Uiteindelijk heb ik het boekje twee keer gelezen. De eerste keer omdat ik nieuwsgierig was naar wat Louisa de lezer wil vertellen. De tweede keer om vooral de gedichten meer tot me te laten doordringen.

Ik spoor niet is een boekje dat je met Louisa’s verhaal in je achterhoofd moet lezen. Ik vermoed dat je anders het boekje minder goed zult vinden en te oppervlakkig. Louisa wil, voor mijn gevoel, de lezer een bepaalde waarschuwing geven, maar ook haar verhaal vertellen. Want hoe moeilijk is het om je cocaïneverslaving te stoppen! Hoe graag je je kinderen ook bij je wilt hebben, de verslaving trekt aan je.
Hoe ga je om met instanties, families en je omgeving? Hoe vind je de kracht om te stoppen met cocaïne?

Ik heb Ik spoor niet met verschillende gevoelens gelezen. Enerzijds heb ik respect voor Louisa om zo openhartig je verslavingsverhaal te delen, maar anderzijds kreeg ik het gevoel dat het boekje geschreven is om een hoofdstuk af te sluiten in haar leven. Een vorm van haar verwerkingsproces.

De gedichten zijn over het algemeen niet te lang, waardoor je haar emoties voelt. Ze schrijft ze vanuit het diepst van haar hart. Haar vertellingen daarentegen zijn persoonlijk en die las ik echt vanuit de ogen van een verslaafde. Juist daarom denk ik dat Ik spoor niet een interessant boekje kan zijn voor hulpverleners en mensen met een verslaafde persoon in hun omgeving. Persoonlijker dan dit kan men het niet lezen. Het geeft de gevoelens, het verdriet, de frustraties en het gevecht van een verslaafde weer.

Ik geef dit kleine persoonlijke boekje Ik spoor niet 3.5 sterren.

★★★
Titel: Ik spoor niet | Auteur: Louisa Weijenbergh | Uitgeverij: eigen uitgave | Categorie: autobiografie, gedichten | Thema: verslaving | Uitvoering: paperback | 84 pagina’s | ISBN13: 9789463863896 | Verkrijgbaar sinds: juli 2019 |Recensent: Antoinette van Steeg | Datum recensie: 07-08-2019 | Prijs: € 12,50| Bestellen

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.