Ik leef nog


Recensie Ik leef nog door Jolanda Kalkman:
Ik ben moe en alles doet mij zeer, maar papa en mama geloven mij niet. Gelukkig heeft zuster Theresa gezegd dat ik naar de kinderarts moet. Nu ben ik daar en de dokter onderzoekt mij. Hij weet al gauw wat er mis met mij is. Mijn lever is ernstig vergroot.
Nu lig ik op mijn kamertje. Ik mag voorlopig niet naar school. Ik hoor de geluiden uit de slagerij waar mijn vader karbonades of biefstuk tartaar aan het maken is. Ik voel mij misselijk.
Op een dag moet ik de slagerij overnemen, dat weet ik nu al. Maar ik heb andere dromen. Dromen waar mijn moeder nooit achter zal staan….

Ik leef nog is een verhalenmozaïek over het leven van Paula van Rijn. Paula heeft zoveel al gedaan in haar leven. Zo is ze in 1968 het Amsterdam-Rijnkanaal over gezwommen, ging ze bij de reddingsbrigade, heeft ze verschillende belangrijke prijzen gewonnen met worsten maken, heeft ze gefigureerd in Keetje Tippel en heeft ze een sportvliegtuig bestuurd, terwijl de piloot onwel was geworden.
Zelfs nu, in 2019, is het leven nog lang niet saai. Ze danst en acteert, is sluiswachter in Utrecht en bestuurslid van de Confrerie des Chevaliers Grand Bailliage. En nu, op 71-jarige leeftijd, maakt ze haar schrijversdebuut met Ik leef nog.

Het is eigenlijk heel jammer dat haar debuut niet jaren eerder heeft plaatsgevonden. Ik vond haar boek namelijk erg goed geschreven. Het las lekker weg, er zit humor in en tegen het eind wist ze mij te ontroeren.

Paula heeft haar hele leven in slechts 15 hoofdstukken en in 140 bladzijden weten samen te vatten. Hierdoor had ik wel af en toe het gevoel dat belangrijke gebeurtenissen te snel voorbijgingen. Zoals de carrièreswitch van slager naar sluiswachter. Later wordt er wel uitgelegd wat eraan vooraf is gegaan. Maar voor mij mocht het boek best een stuk dikker zijn met uitgebreidere hoofdstukken.
Ook maak je geregeld kennis met nieuwe belangrijke personen uit het leven van Paula, zonder dat er echt diep op deze personen ingegaan wordt. Zo lees je hoe belangrijk Leentje voor haar was. Haar dood werd veel uitgebreider beschreven dan die van haar man Richard, terwijl beiden in 1998 komen te overlijden. Dit komt misschien ook door de manier waarop beiden het leven verlaten. Haar man glijdt zachtjes, verlost van alle pijn, uit haar leven, terwijl Leentje voor euthanasie kiest.

Vooral met het laatste hoofdstuk, kijk en wacht, wist mij te ontroeren. Eigenlijk is dit hoofdstuk een samenvatting van alles wat ze in haar leven heeft meegemaakt. Ontbrekende stukjes worden hierin aangevuld en vallen daardoor op hun plaats. De dichtregels, afkomstig van De Letters van Utrecht, passen zo goed bij het verhaal en veroorzaakten daarom kippenvel. En na het lezen van de laatste regels moest ik een zucht laten ontsnappen, omdat ik blijkbaar met ingehouden adem de laatste regels had gelezen.

Een week nadat Paula 65 werd, kreeg ze te horen dat ze chronische lymfatische leukemie heeft. Een ongeneselijke ziekte waarvan ze gelukkig lang weinig last heeft gehad. Helaas laat het einde van het boek doorschemeren dat haar gezondheid toch langzaam achteruit gaat.
Maar Paula is een optimistische vrouw. Vandaar dat de titel ontzettend goed bij haar past: Ik leef nog! Hopelijk lang genoeg om nog een mooie verhalenbundel te schrijven. Ik waardeer het boek op 4 en halve ster.

Een deel van de opbrengst van de bundel gaat naar Hematon, een patiëntenorganisatie voor patiënten met een hemato-oncologische aandoening.

★★★★
Titel: Ik leef nog | Auteur: Paula van Rijn | Uitgeverij Palmslag | Categorie: literatuur, roman, verhalenmozaïek| Verkrijgbaar als: paperback| 140 pagina’s| ISBN13: 9789493059313 | Verkrijgbaar sinds: december 2019 | Recensent: Jolanda Kalkman | Datum recensie: 29-12-2019 | Prijs: €17,50 | Bestellen