Vreemd bloed

In deze thriller is de hoofdrol weggelegd voor Mare. Vanuit haar perspectief is het grootste deel van het verhaal geschreven. Mare heeft een lat-relatie met Harold, die een aantal jaren ouder is en zijn vrouw aan kanker heeft verloren. Hij is tandarts van beroep en heeft Mare gevraagd bij hem en zijn 11-jarige dochter Bobby te komen wonen. Voor Mare hierin toestemt, geeft ze aan bedenktijd nodig te hebben. Ze zal een beslissing nemen nadat ze haar belofte aan haar overleden oma ingelost heeft.

Mare had een goede band met haar oma en ze heeft voor haar dood beloofd een weekje vrijwilligerswerk te doen in het zorghotel waar haar oma regelmatig verbleef. Ze besluit de week voor Kerstmis een week naar Villa Rietsteijn te vertrekken. De morgen van haar vertrek ziet ze dat op de voordeur van Harold met graffiti het woord ‘Moordenaar’ staat gespoten. Harold schijnt hiervan niet echt onder de indruk te zijn, maar het lijkt erop dat hij niet helemaal eerlijk is.

In het zorghotel vermaakt Mare zich prima met de al wat oudere gasten. Het contact met de andere vrijwilligers verloopt wat stroef en zeker met haar supervisor Wilma kan ze het niet goed vinden. Bovendien spelen er nog andere duistere zaken waarop ze niet haar vinger kan leggen. Het contact met Harold is ook niet erg prettig en ze verdenkt hem ervan andere activiteiten erop na te houden.

Er gebeurt veel in Vreemd bloed. Diverse verhaallijnen lopen door elkaar heen. Enkele daarvan worden duidelijk, maar niet alles wordt tot tevredenheid opgelost. Zo lijken bepaalde gebeurtenissen als los zand aan elkaar te hangen. Jammer, want dat doet afbreuk aan het leesplezier. De twee andere perspectieven die beschreven worden, zijn die vanuit Wilma, de bitcherige supervisor van Mare en haar vriend Harold. De laatste geeft langzaamaan wat meer informatie vrij, maar onderstreept het gevoel van Mare dat hij probeert sommige zaken te verbloemen.

De schrijfstijl van Marly van Otterloo is vlot en beeldend, waardoor je al snel in het verhaal zit. De spanning is echter lang niet altijd aanwezig, maar kabbelt onderhuids een tijdje voort, tot er op het eind wat meer vaart in het verhaal komt. Het eind is verrassend, maar erg ongeloofwaardig. Verder blijven er nog andere open eindjes over.

Vreemd bloed is een boek dat met plezier te lezen is, maar dat je dichtslaat met een onbevredigend gevoel, omdat er nog veel vragen overblijven, die helaas niet meer beantwoord worden.