Duivelswater

Met ‘Duivelswater’ levert Roel Verheggen een zinderende ontknoping van zijn trilogie ‘De Schemertijdcodes’ af. Wie de vorige delen ‘De zwarte hand’ en ‘Zwarte vlinder’ las, weet dat de auteur houdt van spanning met een morele onderstroom, van mysterie die geworteld is in de leefwereld van jongeren en van personages die onder druk hun ware aard tonen. ‘Duivelswater’ vormt niet alleen het sluitstuk van de reeks, maar is ook het emotionele hoogtepunt. Dit derde deel is goed los te lezen van de eerste twee boeken uit ‘De schemertijdcodes’.

Vanaf de eerste pagina voel je dat het menens is. Yunus raakt verstrikt in een drugsnetwerk dat geleid wordt door een mysterieuze ‘grote baas’ – iemand die liever in de schaduw opereert dan in het licht. Wie de eerdere delen las, weet dat Job en Yara al eens uit de klauwen van datzelfde netwerk ontsnapten, dankzij cryptische codes uit de zogenaamde schemertijd. Maar dit keer staat er meer op het spel. Nieuwe onthullingen en een bizar ongeluk zetten alles op scherp. Vertrouwen wordt een schaars goed. Wie speelt een dubbelspel? En wie durft nog voor het goede te kiezen?

Wat deze thriller mijns inziens zo sterk maakt, is de mix van vaart en relevantie. Roel Verheggen schrijft niet over een ver-van-mijn-bed-show, maar zoomt in op thema’s die vandaag brandend actueel zijn: drugscriminaliteit die steeds dichter bij jongeren komt, manipulatie, groepsdruk en de verleiding van snel geld. Toch blijft het verhaal weg van opgeheven vingertjes. De personages zijn geen types, maar jongeren van vlees en bloed. Ze twijfelen, maken fouten en worden geconfronteerd met de gevolgen van hun keuzes.

Yunus is daarbij het kloppende hart van het verhaal. Hij is geen klassieke held, maar iemand die balanceert op de grens tussen goed en kwaad – en laat dat precies die schemertijd zijn waar de reeks haar naam aan ontleent. Zijn worsteling geeft het boek emotionele diepgang, zonder dat het tempo zakt.

Codes en verborgen betekenissen spelen een belangrijke rol in het verhaal. De puzzelstukjes vallen geleidelijk in elkaar, tot alles samenkomt in een zinderende finale.

Roel Verheggen schrijft helder en vlot. De hoofdstukken zijn kort, de dialogen natuurlijk en heel geloofwaardig. Het tempo ligt heel hoog, zonder dat de lezer het overzicht verliest. Vooral in de aanloop naar de finale wordt de spanning knap opgebouwd. Wanneer alle verhaallijnen samenkomen, ontstaat een climax die zowel spectaculair als bevredigend is. Yunus blijkt daarbij een sleutelrol te spelen in het ontmaskeren van het netwerk, wat het verhaal een verrassende maar logische wending geeft.

Wat Duivelswater extra sterk maakt, is de onderstroom van vriendschap en vergeving. In een wereld waar wantrouwen en angst de bovenhand dreigen te nemen, toont Verheggen dat verbondenheid een tegenkracht kan zijn. Job, Yara en Yunus moeten elk hun eigen demonen onder ogen zien, maar vinden ook steun bij elkaar. Het idee dat je niet vastligt in je fouten, dat je kunt kiezen om het anders te doen, geeft het boek een hoopvolle toon zonder naïef te worden.

Dit boek bewijst mijns inziens dat jeugdliteratuur geen leeftijd kent. Het boek mikt weliswaar op tieners die houden van misdaad en mysterie, maar ook volwassenen zullen de gelaagdheid en het maatschappelijk bewustzijn van dit boek kunnen waarderen. Het verhaal biedt zeker stof tot gesprek over keuzes, loyaliteit, verleiding en de dunne lijn tussen meelopen en weerstand bieden.

Duivelswater is een energiek, eigentijds en een waardig slot van een reeks die jongeren niet alleen wil entertainen, maar ook wil uitdagen. Roel Verheggen doet dit met veel lef, vaart en een scherp oog voor de realiteit van vandaag.

Ik waardeer dit boek graag met vier sterren.