De bijenkoningin

In 1955 wordt onder een kerkvloer in Enschede het lichaam van een jong meisje gevonden. In de jaren daarop worden ook verschillende van haar vriendinnen vermoord, maar de moordenaar blijft onvindbaar. In 1980 wordt het dossier heropend en Rudie Traube, die eigenlijk al met pensioen is, besluit deze cold case op zich te nemen.

Omdat hij zelf in Duitsland woont, trekt hij tijdelijk in bij zijn nicht Lina en begint hij de puzzel te leggen door het analyseren van de gedichten die op de slachtoffers werden gevonden en door uit te zoeken wat de verschillende vindplaatsen te betekenen hebben. Als er in het huis van zijn nicht wordt ingebroken en hijzelf ook ernstig bedreigd wordt, begint hij te beseffen dat de moordenaar nog in de buurt is en dat hij waarschijnlijk dicht bij de waarheid begint te komen.

De opzet van het boek is best goed, een hoop onopgeloste moorden in een vriendinnengroep en een moordenaar die nog in de buurt is. Maar het boek gaat echt wel traag vooruit. Rudie Traube interviewt een heleboel geestelijken, diakens, organisten,… waarbij ik eerlijk gezegd niet goed kon onthouden wie nu weer wie was. Als de familienamen gezegd werden, wist ik niet altijd goed welke functie die nu weer in de kerk had.

Ik voelde ook geen binding met het hoofdpersonage, alsof ik alles van een afstand zag en niet echt in het verhaal zat. Het taalgebruik is ook niet echt vlot te noemen en ik miste ook de achtergrond van Rudie Traube, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik het vorige boek in deze serie niet las.

De Traube-serie draait rond een gepensioneerde politie-inspecteur in Duitsland die niet kan stoppen met speuren en zich daarom vastbijt in cold cases. Het zijn niet echt thrillers te noemen, maar eerder een detectiveserie.

Want ook in de bijenkoningin wordt er vooral gepuzzeld om het mysterie op te lossen. Zit er bijvoorbeeld een boodschap verborgen in de gedichten?

De titel, De bijenkoningin, verwijst naar Leonie, het eerste meisje dat vermoord werd. Zij is het middelpunt van de vriendinnengroep en de anderen draaien als werksters om haar heen. De cover verwijst dan weer duidelijk naar de kerk waarrond alles zich afspeelt. De vermoorde meisjes waren allemaal lid van het zangkoor van de kerk, maar waren blijkbaar geen onschuldige engeltjes.

Martin Jagt is een Nederlandse auteur van thrillers en misdaadverhalen. Voor zover ik kon nagaan, is dit nog maar zijn tweede boek, dus misschien moet hij nog wat groeien als schrijver.

Ik blijf na het dichtslaan van het boek achter met het gevoel dat er meer in het verhaal zat. Het gegeven is goed en origineel, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden, met meer spanning en diepgang.

★★