Heb je mij gezien?

Het boek Heb je mij gezien is zo’n boek dat je niet even tussendoor leest en daarna weer weglegt. Het blijft hangen. Het gaat over jezelf kwijtraken in het dagelijks leven, over doorgaan terwijl je eigenlijk allang voelt dat het niet meer klopt en vooral over de vraag: word ik eigenlijk nog wel echt gezien?

Wat mij meteen opviel, is hoe herkenbaar het is. Ook als je niet precies in dezelfde situatie zit, voel je wel ergens: ja, dit gaat over iets wat veel mensen meemaken maar niet zo snel hardop zeggen. Het boek is eerlijk, soms best confronterend, maar nergens overdreven zwaar gebracht. Het blijft dicht bij de realiteit.

Tijdens het lezen dacht ik een paar keer: dit is precies het gevoel dat je niet goed kunt uitleggen aan iemand anders. Dat maakt het sterk. Het is niet mooier gemaakt dan het is en dat werkt juist.

Heb je mij gezien is geschreven door Saskia Assenbeek. Ze is ervaringsdeskundige op het gebied van mentale overbelasting en het verliezen van jezelf in rollen als moeder en partner. Wat ik sterk vind, is dat ze niet schrijft als iemand die het “van buitenaf bestudeert”, maar echt vanuit ervaring. Dat voel je in de toon. Het is direct, soms bijna alsof iemand tegen je praat in plaats van een boek schrijft.

Wat het boek extra bijzonder maakt, is dat het niet alleen haar eigen verhaal is gebleven. Rond haar ervaringen zijn er ook heel veel professionals aangehaakt, die vanuit hun eigen vakgebied reageren op wat ze beschrijft. Zo heeft psychiater Mijke Lambregtse-van den Berg het voorwoord geschreven en wordt de rol van de kraamverzorgende belicht door Josje Swinkels. Huisarts en verloskundig actieve arts André de Vries gaat in op signalen die kunnen wijzen op een postpartum depressie, terwijl psychiater Peter Mulders juist de complexiteit van oorzaken, diagnose en behandeling bespreekt.

Daarnaast schrijft Simone van Leipsig-Beekman over de rol van psychologische hulp en het belang van de therapeutische relatie, en benadrukt Bob Raadt dat ook vaders en partners niet vergeten moeten worden. Kinderarts dr. Ineke de Kruijff laat zien wat de impact van een huilbaby is op het mentale welzijn van ouders en jeugdarts Willemien Klazema beschrijft wat ouders in zo’n situatie eigenlijk nodig hebben.

Ook wordt er aandacht besteed aan culturele verschillen door Regina Flu, neemt Margreth Hoek ons mee in de ontwikkeling van het ouderschap en laat Madeleine De Vilder zien hoe preventie mogelijk kan zijn. Evelien van Altena – van Kampen wijst erop dat een postpartum depressie, ook na herstel, aandacht blijft vragen in iemands levensverhaal. En Zillah Holtkamp benadrukt dat we ook stil moeten staan bij de impact op het kind.

Die combinatie van persoonlijke ervaringen en al die professionele invalshoeken maakt het boek breder dan alleen een verhaal. Het wordt echt een totaalbeeld van wat er speelt rondom mentale gezondheid na de bevalling.

Wat ik sterk vind, is dat het boek niet alleen blijft hangen in het probleem, maar ook laat zien dat er meer lagen zijn: medische, psychologische én sociale. Daardoor voelt het niet zwaar theoretisch, maar juist compleet en menselijk tegelijk. De schrijfstijl is toegankelijk en leest makkelijk weg, maar de inhoud blijft wel binnenkomen. Het is zo’n boek dat je niet snel naast je neerlegt, juist omdat het zo herkenbaar en echt voelt. Ik vind Heb je mij gezien een belangrijk boek voor iedereen die met moederschap, mentale druk of het verliezen van jezelf te maken heeft (gehad), maar eigenlijk ook voor zorgprofessionals die willen begrijpen wat er achter de schermen speelt. Ik geef het boek daarom 4,5 sterren.