De tweeling

Twee verdwenen meisjes. Een moeras vol geheimen. Een dorp waar niemand het achterste van zijn tong laat zien.

Wanneer de achttienjarige tweeling Nike en Jana tijdens een uitstapje naar het moeras spoorloos verdwijnt, is het hek van de dam. De zoektocht levert weinig op, totdat er verontrustende beelden opduiken op het TikTok-kanaal van de meisjes.

Commissaris Malia Gold moet alles uit de kast halen om te achterhalen wat er echt is gebeurd. Alleen loopt ze daarbij niet alleen tegen een muur van stilzwijgen aan, maar ook tegen de spoken uit haar eigen verleden. Want Moorbach is niet zomaar een plek waar ze haar werk doet: het is haar oude thuis. En daar liggen nog genoeg geheimen te wachten.

Andreas Winkelmann weet hoe hij een sfeer moet neerzetten. Het moeras is koud, mistig en verraderlijk en je voelt gewoon dat er iets niet pluis is. Achter elke bocht kan gevaar schuilgaan en onder die ogenschijnlijk stille oppervlakte borrelt heel wat meer dan modder. Het decor is dan ook een absolute troef: het geeft het verhaal een beklemmend sfeertje en zorgt ervoor dat je als lezer voortdurend op je hoede blijft.

Qua spanning zit het boek naar mijn gevoel erg goed in elkaar. De auteur strooit met aanwijzingen, laat verdachten opduiken en verdwijnen en zet je geregeld op het verkeerde been. Net wanneer je denkt dat je de puzzel hebt opgelost, blijkt er weer een stukje niet te passen. De korte hoofdstukken helpen dan weer om het tempo erin te houden en voor je het beseft, blijf je doorlezen…

Malia Gold is geen speurder die haar werk netjes van haar privéleven kan scheiden. Haar terugkeer naar haar geboortegrond brengt oude pijn en familieproblemen opnieuw naar boven. Dat geeft haar personage extra diepgang en maakt haar meer dan alleen de commissaris die de zaak moet oplossen. Maar eerlijk is eerlijk: soms krijgt die persoonlijke geschiedenis wat mij betreft wel erg veel aandacht. Ik wilde vooral weten wat er met Nike en Jana was gebeurd en had af en toe het gevoel dat de familieperikelen wat te veel ruimte innamen. Ook de hoeveelheid personages en onderlinge geheimen vraagt in het begin om wat extra concentratie. In Moorbach lijkt werkelijk iedereen iets achter te houden. Handig voor de spanning, iets minder handig als je alle namen en verbanden meteen uit elkaar wilt houden.

Toch bleef ik nieuwsgierig. Wie spreekt de waarheid? Wie speelt een dubbelspel? En wat is er echt met de tweeling gebeurd? Andreas Winkelmann houdt de kaarten lang genoeg tegen de borst om je aan het lezen te houden.

Met ‘De tweeling’ trapt Andreas Winkelmann zijn Moerland-reeks af met een thriller die vooral uitblinkt in sfeer, mysterie en wantrouwen. Niet alles is even strak uitgewerkt, maar de dreigende omgeving en de geheimen die zich langzaam ontvouwen, maken veel goed. Terwijl de mist boven het moeras blijft hangen, blijven ook de vragen knagen. Malia Gold heeft duidelijk nog werk voor de boeg. Ik ben benieuwd of haar volgende onderzoek me opnieuw zo diep het moeras in trekt. Een ding weet ik zeker: in Moorbach blijf ik liever niet alleen achter zodra het donker wordt!

★★★★