Schijn

Een indringend verhaal over liefde, angst, onmacht en de verwoestende kracht van verslaving

Soms lees je een boek dat je niet zomaar weer naast je neerlegt. Schijn van Anneke Hoitingh is zo’n boek. Het verhaal neemt je mee in het leven van een gezin waarin de wereld langzaam begint te wankelen wanneer zoon Dave steeds verder verstrikt raakt in drank en drugs. Wat begint met de hoop op een mooie nieuwe start op Curaçao, verandert in een voortdurende strijd waarin vooral moeder Eva geconfronteerd wordt met een van de grootste angsten die een ouder kan hebben: je kind dreigt aan je ogen te ontglippen en je weet niet hoe je het kunt redden.

Het gezin vertrekt naar Curaçao in de hoop daar opnieuw de mooie herinneringen van hun eerdere verblijf te beleven. Eva heeft echter haar twijfels. Die blijken niet zonder reden. Terwijl vader Frank vanwege zijn werk te maken heeft met de onderwereld, raakt Dave steeds verder verwijderd van zijn gezin en van zichzelf. Zijn gebruik van drank en drugs neemt toe en daarmee groeit ook de wanhoop binnen het gezin.

Wat Schijn bijzonder maakt, is dat verslaving niet alleen wordt bekeken vanuit degene die verslaafd is. Hoitingh laat juist zien wat het doet met de mensen eromheen. Eva’s angst, machteloosheid en voortdurende zoektocht naar een manier om haar zoon te helpen, komen sterk naar voren. Je voelt hoe iedere keuze ingewikkeld wordt. Wanneer grijp je in? Wanneer laat je los? En hoe blijf je overeind als je kind steeds verder afglijdt?

Daarbij gaat het niet alleen over Dave. Langzaam wordt ook duidelijk dat er binnen het gezin meer speelt. De relatie tussen Eva en Frank blijkt minder hecht dan in eerste instantie lijkt en de verschillen tussen hen worden gedurende het verhaal steeds zichtbaarder. Juist daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.

Terwijl alle aandacht lijkt uit te gaan naar Dave en zijn verslaving, blijkt ook de basis van het gezin kwetsbaar.

Anneke Hoitingh bouwt het verhaal rustig op. In het begin lijkt er vooral sprake te zijn van gezinsperikelen rond de verhuizing naar Curaçao, maar geleidelijk verandert de sfeer. De zorgen nemen toe en als lezer voel je steeds sterker dat het misgaat. Die opbouw werkt goed, omdat je daardoor niet alleen ziet dát Dave verslaafd raakt, maar ook hoe de situatie stap voor stap uit de hand kan lopen.

De kracht van het boek zit vooral in de emoties. De angst, het verdriet en de onmacht van Eva zijn voelbaar, maar ook Dave wordt niet simpelweg neergezet als ‘het verslaafde kind’. Hij is iemand die zelf gevangen zit in een situatie waar hij maar moeilijk uit kan komen. Daardoor blijft er ruimte voor begrip, zonder dat de ernst van zijn gedrag wordt weggepoetst.

Wat mij vooral bij zal blijven, is dat dit boek laat zien dat verslaving nooit alleen het probleem is van degene die gebruikt. Ook ouders en andere gezinsleden voeren hun eigen strijd. Een strijd van liefde, zorg, schuldgevoel, angst en hoop. En misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal: hoe help je je kind zonder jezelf volledig kwijt te raken?

Het onderwerp is zwaar, maar Hoitingh weet er een menselijk verhaal van te maken waarin niet alleen verdriet en wanhoop centraal staan, maar ook moed, liefde en de hoop dat het uiteindelijk goed kan komen.

Een aangrijpend boek dat een inkijk geeft in de wereld van verslaving, maar vooral laat zien hoeveel impact die verslaving heeft op een heel gezin. Het is een verhaal dat je raakt en nog even bij je blijft nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Een indrukwekkend en moedig boek over de liefde van een moeder die haar kind voor geen goud op wil geven.