Mijn derde dood

Wraak smaakt bitter!

Hoe ver zou jij gaan als niemand anders gerechtigheid zou brengen?

Sara heeft haar antwoord klaar. Ze vermoordt mannen. Niet zomaar mannen, maar mannen die volgens haar hun straf al heel lang hadden verdiend. Mannen die anderen hebben beschadigd, ermee wegkwamen en vervolgens gewoon verdergingen met hun leven. Sara vindt dat daar een einde aan moet komen. Dus neemt ze zelf de touwtjes in handen.

Klinkt dit als een klassieke wraakthriller? Think again.

In ‘Mijn derde dood’ draait het namelijk niet alleen om de moorden, maar vooral om de vraag hoe Sara zover is gekomen. Dat verhaal is mijns inziens minstens zo donker als haar daden.

Luc Vos neemt de lezer mee door Sara’s verleden. Haar jeugd, haar ouders, schooltijd, het instituut waar ze terechtkomt, haar relaties en het verlies van haar kind vormen langzaam de puzzel. Ondertussen pendelt het verhaal voortdurend tussen heden en verleden. Soms weet je als lezer al wat er speelt, soms moet je samen met Sara puzzelstukjes op hun plaats leggen. En net wanneer je denkt dat je het doorhebt, krijgt een eerdere gebeurtenis weer een andere betekenis.

Luc Vos trekt daarbij behoorlijk stevig van leer. Seksueel misbruik, vernedering en geweld worden niet netjes buiten beeld gehouden. Sommige passages zijn ronduit hard en zullen naar mijn gevoel niet iedere lezer even makkelijk vallen. Toch hebben ze een functie: ze maken duidelijk waar Sara’s woede vandaan komt en hoe haar behoefte aan wraak steeds meer bezit van haar neemt.

Maar het sterkste wapen van deze thriller is mijns inziens niet het geweld, maar de twijfel.

Want natuurlijk weet je dat Sara fout zit. Je kunt niet zomaar rechter, jury en beul spelen. Zo simpel is het. Alleen… wat als haar slachtoffers zelf allesbehalve onschuldige lieverdjes zijn? Wat als zij mensen hebben kapotgemaakt en nooit hun verdiende straf kregen?

Voor je het weet, zit je als lezer ongemakkelijk mee te knikken met iemand die eigenlijk toch echt moordt. En precies dat maakt ‘Mijn derde dood’ super interessant.

Bert speelt daarin ook een belangrijke rol. Bij hem krijgt Sara even de kans om uit haar donkere cocon te kruipen. Hij ziet niet alleen de vrouw die ze geworden is, maar ook de persoon die daaronder nog altijd zit. Hun relatie zorgt voor wat licht in een verhaal dat verder behoorlijk diep de duisternis induikt.

Luc Vos schrijft heel vlot, direct en zonder overdreven franjes. De hoofdstukken zijn kort genoeg om het tempo erin te houden en de afwisseling tussen heden en verleden zorgt ervoor dat je wilt blijven doorlezen. De moorden zijn natuurlijk de motor van het verhaal, maar de psychologische kant is naar mijn gevoel uiteindelijk veel interessanter.

Want waar ligt de grens tussen gerechtigheid en wraak? Kun je iemand begrijpen zonder haar daden goed te keuren? Misschien nog belangrijker: hoeveel kwaad kan een slachtoffer zelf aanrichten voordat het slachtoffer ook dader wordt?

Dat zijn de vragen die na het lezen zeker blijven hangen.

‘Mijn derde dood’ is een donkere, rauwe en bij momenten stevige thriller die meer doet dan alleen lijken laten vallen. Sara is geen klassieke slechterik en ook geen heldin. Ze is een beschadigde vrouw die probeert de controle terug te pakken die haar ooit is afgenomen. Juist daardoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen: moet ik haar veroordelen… of begrijp ik haar stiekem toch?

Ik waardeer deze spannende en behoorlijk duistere thriller die je niet alleen laat raden naar de volgende moord, maar je vooral laat nadenken over de vraag wanneer wraak omslaat in iets wat niet meer terug te draaien valt, graag met vier sterren.

★★★★