Ferris

Wat was het een feest om Ferris te lezen. Kate DiCamillo heeft die zeldzame gave om personages te schrijven die meteen onder je huid kruipen: vreemd, grappig, ontroerend en vooral levensecht.

Ferris zelf is een personage dat je niet snel vergeet. Door haar ogen beleef je een zomer vol kleine wonderen en grote gevoelens. Haar oma Charisse, die het bed houdt en een geest ziet met een mysterieus verlangen, is ontroerend en komisch tegelijk. Oom Ted met zijn verborgen verdriet, zusje Pinky met haar flamboyante chaos en vriendje Billy met zijn steeds terugkerende pianomelodie: ze vormen samen een bonte, liefdevolle familie waar je als lezer alleen maar van kunt gaan houden.

Wat dit boek voor mij extra bijzonder maakt, is de aandacht voor taal. Dankzij juf Mielk en haar levensmotto “Het woordenboek is de sleutel tot het koninkrijk” wordt elk hoofdstuk een kleine ontdekkingsreis. De rijke, soms uitdagende woorden geven het verhaal vorm.

Ferris is geen boek met een groots plot of spectaculaire ontknoping. En juist daardoor is het zo krachtig. Het gaat over familie, vriendschap, afscheid en liefde. Het gaat over alles wat het leven zacht en soms pijnlijk maakt. Het einde voelde als een warme omhelzing: je klapt het boek dicht met een glimlach én een brok in je keel.

Kortom, dit is zo’n verhaal dat je meeneemt, vasthoudt en je nog lang bij blijft. Een boek om te koesteren, hardop uit voor te lezen en opnieuw te lezen.