De opkomst en ondergang van Koning Juniper de Eerste

Met dit nieuwe deel (deel 5 alweer) rondom Juniper levert Henry Lloyd (het pseudoniem van Daan Remmerts de Vries) opnieuw een sprankelend en tegelijk scherpzinnig deel af in de Juniper-reeks. In dit vijfde avontuur laat hij zien dat een sprookje niet alleen licht en luchtig kan zijn, maar ook pijnlijk herkenbaar.

Juniper, de ontwapenend naïeve eenhoorn die we al uit eerdere delen kennen, wordt smoorverliefd wanneer hij een contactadvertentie beantwoordt. De blauwgrijze Lenoor verschijnt in het Doolwoud en vanaf dat moment is Juniper verloren. Zijn eerste woorden “Ik ben blind!” blijken niet alleen grappig bedoeld, maar vormen meteen de kern van het verhaal: liefde maakt blind. En soms gevaarlijk blind.

Wat ik persoonlijk sterk vind aan dit boek, is hoe subtiel de auteur grote thema’s verweeft in een ogenschijnlijk speels verhaal. Machtsmisbruik, ijdelheid, het najagen van status, jezelf verliezen in een relatie, het zit er allemaal in, zonder dat het zwaar aanvoelt. Juniper laat zelfs de naam van Lenoor (verkeerd gespeld!) in zijn vacht tatoeëren door een specht. Het is zowel hilarisch als tragisch. Zijn goedgelovigheid is aandoenlijk, maar ook frustrerend. Je zou hem soms het liefste even door elkaar willen schudden.

Lenoor is een heerlijk onsympathiek personage. Ze foetert, commandeert en laat de dieren van het Doolwoud voor zich werken. De bevers bouwen een paleis met ligbad, wolven worden haar leger en woelratten spant ze letterlijk voor haar karretje. Toch is ze niet plat slecht; haar verlangens naar macht en aanzien zijn pijnlijk menselijk. Dat maakt haar des te overtuigender.

In vergelijking met het vorige deel, Juniper de zingende eenhoorn, waarin Junipers woordgrapjes en letterlijke interpretaties extra sterk naar voren kwamen, zien we hier een andere kant van hem. Minder uitbundig, meer aarzelend en onzeker. In het begin miste ik de speelse taalvondsten uit het voorgaande deel, maar gaandeweg besefte ik dat deze zachtere, volgzame Juniper juist perfect past bij een verhaal over afhankelijkheid.

De kracht van dit boek zit in de balans. Het leest vlot, zit vol humor en eigenzinnige personages, maar onder de oppervlakte schuilt een moderne gelijkenis. Het voelt bijna middeleeuws sprookjesachtig en toch zijn de parallellen met ‘onze wereld’ onmiskenbaar. Je herkent politieke spelletjes, loze beloftes en het gevaar van leiders die vooral willen imponeren.

Ook de illustraties van Mark Janssen verdienen een compliment. De kleine zwart-witillustraties per hoofdstuk versterken de sfeer en geven het verhaal iets extra’s mee Ze maken het geheel nog levendiger en vermakelijker.