Onaangeroerd

Een beklemmend verhaal over intuïtie, stilte en dat onderhuidse gevoel dat er iets niet in de haak is.

Vanaf het begin bekruipt je als lezer het gevoel dat er in Charlotte’s jeugd iets is voorgevallen wat niet klopt. Maar wat precies? En waarom heeft niemand ingegrepen?

Het verhaal begint in het heden, wanneer Charlotte na lange tijd haar peetzusje Helena weer ontmoet. Die ontmoeting brengt herinneringen naar boven aan haar jeugd in de jaren tachtig. Wanneer Charlotte elf jaar is, krijgt ze plotseling een brief van haar peetoom Hugo. Een man die ze eigenlijk nauwelijks kent, maar die opvallend veel belangstelling voor haar heeft. Hij stuurt haar cadeaus, geeft haar kleedgeld en nodigt haar uit om weekenden bij hem, Helena en zijn vrouw door te brengen.

Voor Charlotte is dat in eerste instantie iets bijzonders. Thuis is weinig geld en de aandacht die ze van Hugo krijgt, geeft haar het gevoel dat ze belangrijk is. De logeerpartijen betekenen vrijheid, nieuwe ervaringen en een wereld die heel anders is dan haar eigen vertrouwde omgeving. Maar onder die aantrekkelijke buitenkant ontstaat langzaam een gevoel dat moeilijk te benoemen is.

Anne-Brit Voorn laat de gebeurtenissen grotendeels beleven vanuit Charlotte. Als jong meisje begrijpt ze niet altijd wat ze ziet en ervaart. Ze voelt wel dat bepaalde dingen vreemd zijn, maar heeft niet de kennis of zekerheid om daar conclusies aan te verbinden. Bovendien lijkt het van buitenaf allemaal zo normaal. Hugo geeft haar aandacht en cadeaus. Waarom zou daar iets verkeerd aan zijn?

Als lezer kijk je ondertussen met volwassen ogen mee en juist daardoor ontstaat een steeds groter gevoel van ongemak. Je ziet de signalen die Charlotte zelf nog niet kan plaatsen. Kleine opmerkingen, bijzondere regels en situaties die op zichzelf misschien onschuldig lijken, maar zich langzaam opstapelen. Je wilt haar bijna waarschuwen, terwijl je tegelijkertijd beseft dat zij zelf moet ontdekken wat er aan de hand is.
Dat maakt het verhaal soms behoorlijk beklemmend.

De schrijfstijl van Voorn is rustig en toegankelijk. Ze kiest er niet voor om alles direct uit te leggen, maar laat de spanning vooral ontstaan door wat er tussen de regels door gebeurt. Daardoor ga je als lezer steeds meer opletten. Wat betekent die opmerking? Waarom doet Hugo dit? Waarom grijpt niemand in? En misschien wel de belangrijkste vraag: kun je vertrouwen op dat onbestemde gevoel in je buik, ook als je niet kunt uitleggen waarom je je ongemakkelijk voelt?

Het verhaal laat op een indringende manier zien hoe ingewikkeld loyaliteit kan zijn. Hoe gemakkelijk je je eigen intuïtie terzijde kunt schuiven wanneer iemand die je vertrouwt je iets anders laat geloven. En hoe lang iets onuitgesprokens kan blijven doorsudderen.

Bijzonder is ook het nawoord, waarin Anne-Brit Voorn vertelt dat het verhaal fictie is, maar wel gekleurd door haar eigen herinneringen. Dat geeft het boek achteraf nog een extra lading. Het maakt de thema’s die erin worden aangesneden des te intenser.

Onaangeroerd is geen gemakkelijk verhaal, maar wel een verhaal dat je aan het denken zet. Over wat kinderen aanvoelen, over volwassenen die signalen missen of niet willen zien, over zwijgen en over de moed die nodig kan zijn om uiteindelijk het onuitgesprokene onder ogen te komen.

Een mooi, oprecht geschreven verhaal dat je nieuwsgierigheid vasthoudt.