Heil

Soms moet je eerst behoorlijk diep wegzakken om opnieuw te ontdekken waar het licht zit. Dat ondervindt ook Lazaar Vanderschrick, de hoofdfiguur in Heil, het literaire debuut van Victor De Roo. Werkloos, stuurloos en getekend door de zelfdoding van zijn vader, trekt hij tijdens de kerstperiode naar Charleroi. Niet bepaald de meest vrolijke bestemming, maar Lazaar heeft een missie: hij wil zijn verdwenen nonkel Mark terugvinden en meer te weten komen over het verleden van zijn vader.

In het grauwe decor van de Waalse industriestad ontmoet hij een bont gezelschap van zonderlingen, buitenstaanders, predikers en andere verloren zielen: drugsdealers, caféfilosofen, religieuze zoekers en politieke dwarsliggers passeren de revue. Iedereen lijkt wel een eigen theorie over het leven, de maatschappij of de verlossing te hebben. Tussen de cafétoog, de gesprekken en de soms absurde situaties begint Lazaar langzaam te beseffen dat je niet eeuwig aan de zijlijn kunt blijven staan wachten tot iemand anders je leven richting geeft.

Victor De Roo heeft naar mijn inziens duidelijk een zwak voor mensen die niet netjes binnen de lijntjes kleuren. Het verhaal is fragmentarisch, beweeglijk en met een flinke dosis rauwe stedelijke energie opgebouwd. De dialogen hebben geregeld iets ontwapenends en de personages zorgen voor onverwachte wendingen. Achter de soms hilarische taferelen schuilen ernstige onderwerpen als rouw, mentale kwetsbaarheid, zelfdoding, religie en politieke overtuigingen.

Voor mij voelt dit niet goed aan. De vele ontmoetingen volgen elkaar in een hoog tempo op, waardoor interessante personages nauwelijks de kans krijgen om echt tot leven te komen. Sommige gesprekken smaken naar meer en ook het complexe verleden van Lazaars vader had voor mij een diepere uitwerking verdiend.

De roman raakt heel wat gevoelige thema’s aan, maar blijft daarbij geregeld aan de oppervlakte. Dit vond ik jammer, want ik denk dat er echt veel meer in deze figuren en hun verhalen zit. Maar toch is ‘Heil’ geen verhaal zonder hoop.

Victor De Roo serveert met ‘Heil’ een eigenzinnige, rauwe en bij momenten geestige roman over verloren lopen en opnieuw richting zoeken. Het smaakt naar meer, al had dit debuut gerust wat langer mogen sudderen.

Ik waardeer dit debuut met drie sterren, omdat de personages dieper uitgewerkt mochten worden, de belangrijke verhaallijnen en psychologische ontwikkelingen naar mijn gevoel te weinig ruimte krijgen, tegenover interessante thema’s zoals rouw, religie, zingeving en maatschappelijke vervreemding en met een eigenzinnige en soms humoristische verteltoon.