De Grimmmoorden

Er was eens… een sprookje. En toen werd het bloederig. Heel bloederig.

Met De Grimmmoorden duikt Alexander Olbrechts opnieuw diep in de donkere krochten van de menselijke geest. Dit vierde deel van de reeks De Mythosmoorden, dat zonder kennis van de voorgaande delen gelezen kan worden, heeft dan ook weinig gemeen met de brave sprookjes die we vroeger voor het slapengaan voorgelezen kregen. Roodkapje, Hans en Grietje en andere Grimmfiguren zijn hier vooral voer voor een seriemoordenaar met een wel heel macabere fascinatie voor oude volksverhalen.

Het begint meteen stevig. Wat aanvankelijk een gruwelijke moordzaak lijkt, blijkt al snel deel uit te maken van een groter en vooral bijzonder luguber spel. De moordenaar ensceneert zijn slachtoffers volgens verhalen van de gebroeders Grimm. Voor hoofdinspecteur Rudi Smeets en zijn team begint daardoor een race tegen de klok: welk sprookje volgt, wie wordt het volgende slachtoffer en vooral… wie zit er achter deze waanzin?

Het sprookjesconcept vind ik persoonlijk een sterke vondst. Alexander Olbrechts doet meer dan zomaar bekende verhalen in een thriller plakken. Hij graaft in de oorspronkelijke, vaak behoorlijk duistere sprookjes en gebruikt hun motieven om zijn moorden vorm te geven. Daardoor ontstaat een macaber zoekspel waarbij je als lezer voortdurend probeert vooruit te denken. Soms lukt dat, meestal niet.

Dan is er nog hoofdinspecteur Rudi Smeets. Hij is geen gladde superflik die altijd de juiste beslissing neemt. Integendeel! Rudi is eigenzinnig, nukkig met een met een heel specifiek karakter.
Zijn humor werkt als tegenwicht voor de zware thematiek en geeft het politieteam een menselijk gezicht. Ook leuk dat Delfine, Lucas en de andere teamleden voldoende ruimte krijgen om meer te zijn dan figuranten in een moordonderzoek.

Alexander Olbrechts schrijft vlot en schakelt regelmatig tussen het onderzoek en de dader. Vooral dat laatste zorgt voor een ongemakkelijk gevoel. Je komt immers dicht bij de gedachtewereld van iemand die zijn fantasieën niet alleen koestert, maar ze ook daadwerkelijk uitvoert. De auteur spaart daarbij de lezer niet. De gruwelijke scènes worden behoorlijk plastisch beschreven. Wie niet tegen bloed, verminkingen en andere forensische details kan, is bij dezen gewaarschuwd.

Voor mij ligt daar wel een klein aandachtspunt. Soms wordt de gruwel zo nadrukkelijk uitgespeeld dat het effect wat minder wordt. Een beetje minder had op sommige momenten misschien net wat meer kunnen zijn. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door het mysterie en de vraag hoe de verschillende puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar passen.

Wat ik bovendien heel erg leuk vind, is dat het verhaal niet uitsluitend om de moorden draait. De persoonlijke beslommeringen van de rechercheurs, hun onderlinge relaties en de humor tussendoor zorgen voor ademruimte. Zeker Rudi, die na zijn eerdere ervaringen opnieuw aan het werk gaat, krijgt daardoor extra diepgang. Achter de norse politieman zit duidelijk meer dan hij zelf graag laat zien.

De Grimmmoorden is uiteindelijk een thriller die vooral doet wat hij belooft: spanning, moord, speurwerk en een flinke scheut gruwel, verpakt in een origineel sprookjesjasje. Het boek leest vlot, heeft voldoende vaart en houdt je nieuwsgierig naar het volgende slachtoffer en naar de identiteit van de dader.

Een gezellig sprookje is het allerminst. Maar wie houdt van stevige thrillers met seriemoordenaars, psychologische spelletjes en een flinke dosis bloederigheid, kan zich hier prima in verliezen.

★★★★