Noanouk

Wat begon als een doorsnee young adult-verhaal over twee meisjes op school, groeide voor mij uit tot een boek dat me echt heeft geraakt. Noanouk is niet alleen een verhaal over vriendschap, maar ook over loslaten, hoop, moed en de dunne grens tussen wat kan en wat mag.

Manouk is een meisje dat zich op school nooit helemaal op haar plek voelt. In het lab van haar moeder, waar ze werken aan het 3D-printen van dieren, vindt ze rust en betekenis. Wanneer er een nieuw meisje, Noa in de klas komt, verandert alles. Hun band voelt vanaf het eerste moment oprecht en warm. Ze zijn elkaars veilige haven. Juist daarom komt de klap extra hard aan wanneer blijkt dat Noa ongeneeslijk ziek is.

Wat dit boek zo bijzonder maakt, is dat het niet blijft hangen in verdriet. Terwijl Noa haar lot lijkt te accepteren, weigert Manouk op te geven. Haar vastberadenheid is ontroerend én spannend. Het idee dat ontstaat tijdens de reis naar Los Angeles geeft het verhaal een verrassende, futuristische wending. Je merkt dat hier een schrijver aan het werk is die de medische wereld door en door kent.

De personages zijn zó menselijk dat je ze al snel in je hart sluit. Manouk is kwetsbaar en loyaal, Noa scherpzinnig en moedig, met een droge humor die zelfs op de donkerste momenten blijft. En ook Tom voegt iets essentieels toe. Samen maken zij dit verhaal levendig, intens en geloofwaardig.

Ondanks de zware thema’s leest Noanouk niet als een somber boek. Er is ruimte voor lichtheid, voor tienerdingen, voor grapjes en kleine momenten van geluk. Die balans maakt het verhaal juist extra krachtig. Tegen het einde merkte ik dat het me niet onberoerd liet.

★★★★